Η απομυθοποίηση της "απομυθοποίησης" του 1821: μια ομιλία για την 25η Μαρτίου


    Η αγωνία μου ήταν μεγάλη, ήδη από την πρώτη στιγμή που μου ανέθεσαν από το σχολείο μου να εκφωνήσω τον πανηγυρικό λόγο για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Κι αυτό γιατί πάντα αισθάνομαι τεράστια ευθύνη, όταν είναι να μιλήσω μπροστά σε κόσμο. Κάποιοι καλοί συνάδελφοι, γνωρίζοντάς το αυτό, προσφέρθηκαν να μου δώσουν έναν έτοιμο λόγο για να εκφωνήσω και τους ευχαριστώ γι αυτό.
Μια ζωή, όμως, είμαι "αγύριστο κεφάλι" κι έτσι και τώρα θέλησα να πω τα δικά μου. Συνέταξα, λοιπόν, αυτή την ομιλία, με πολλή προσευχή, όχι μόνο δική μου αλλά και αρκετών άλλων που τους το είχα ζητήσει και τους οποίους ευχαριστώ από καρδιάς. Και, όπως ένας επίγειος πατέρας, όταν βλέπει τα παιδιά του μονοιασμένα να συμφωνούν σε ένα αίτημα, δύσκολα θα αρνηθεί να τους κάνει το χατήρι, έτσι και ο ουράνιος Πατέρας μας με αξίωσε να συντάξω ένα λόγο που να έχει να προσφέρει κάτι σ' αυτούς που θα τον ακούσουν και να γίνει και εύκολα αποδεκτός από αυτούς (τουλάχιστον, εγώ αυτά τα δύο εισέπραξα, μετά την εκφώνησή του -μπορεί να κάνω και λάθος).
Η αγωνία, πάντως, υπήρξε, καθ' όλη τη διάρκεια της σύνταξης και εκφώνησής του (2,5 κιλά έχασα, μέσα στις τρεις μέρες που έκανα να τον φτιάξω -να και κάτι καλό!).
Υπήρξε και συγκίνηση, που μου έφερνε δάκρυα, όταν συνέτασσα κυρίως το τελευταίο μέρος του, που συνέδεε το τότε με το τώρα, κι αυτό γιατί ένοιωθα τη μεγάλη διαφορά μας σε σύγκριση με τους ήρωες που πήραν πάνω τους το τεράστιο βάρος της απελευθέρωσής μας από τον οθωμανικό ζυγό.
Επειδή, όσο κι αν τον έκοψα, ο λόγος είχε βγει πολύ μεγάλος, κάποια μέρη του (για να μην πάει χαμένος και ο κόπος), τα μετέφερα στις παραπομπές. Κάποια άλλα κόπηκαν εντελώς (δεν αφορούσαν ντοκουμέντα, αλλά δικά μου λόγια).
Και πάλι, βέβαια, πρέπει να πω ότι η μεγαλύτερη δυσκολία στη σύνταξη του κειμένου δεν ήταν στο τι θα πω (τέτοιος πολυλογάς που είμαι, θα μπορούσα να μιλάω μέχρι αύριο!), αλλά στο ότι τα ντοκουμέντα που βρήκα για να στηρίξω το περιεχόμενό του ήταν τόσα πολλά και τόσο δυνατά, που ήταν απίστευτα δύσκολο να διαλέξω ποια θα βάλω και ποια -με πόνο ψυχής- θα αφήσω απ’ έξω.

Ελπίδα μου είναι, η επανάσταση που αναφέρω στο τέλος της ομιλίας μου, να κηρυχθεί έστω και από έναν μόνο άνθρωπο που την άκουσε ή που θα τη διαβάσει.

Σας παραθέτω το κείμενο σε δύο συνδέσμους.
Ο ένας παραπέμπει σε αρχείο pdf, που μπορείτε να το διαβάσετε και να το κατεβάσετε και ο άλλος παραπέμπει σε αρχείο word, για όσους θέλουν και να το επεξεργαστούν (εννοείται ότι δεν διεκδικώ πνευματικά δικαιώματα και θα είναι τιμή για μένα να χρησιμοποιήσει και κάποιος άλλος το πόνημά μου, είτε αυτούσιο, είτε κάποια από τα στοιχεία του).


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μικρές χαρές!

''Αλκυονίτιδα''!

Νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου. Λύνει ή δημιουργεί προβλήματα;