"Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο"!

    Το «δάχτυλο του διαβόλου» (Clathrus archeri) είναι ένα περίεργο είδος μανιταριού, που η ανάπτυξή του μοιάζει σαν να εκκολάπτεται από αυγό ένα ανατριχιαστικό ον, που κάλλιστα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εξωγήινο.  Μπορείτε να παρακολουθήσετε το σχετικό βίντεο , που η ανάρτησή του στο διαδίκτυο έκανε πολλούς να μιλούν για εξωγήινη μορφή ζωής, και να διαβάσετε όλο το άρθρο που αναφέρεται στο σάλο που δημιουργήθηκε απ’ αυτή την ανάρτηση εδώ .      Ένα μανιτάρι της ίδιας οικογένειας Clathrus, το Κικλίδωμα το ερυθρό ή Κόκκινο φανάρι (Αμοργός) ή Κλάθρος ο ερυθρός (Clathrus Ruber), είναι κοινό στη χώρα μας και το έχω απαθανατίσει στον Πευκιά Ξυλοκάστρου , πάντα δε μου έκανε εντύπωση η ιδιόμορφη διαδικασία με την οποία αναπτύσσεται (δηλαδή, σαν να βγαίνει από αυγό ).   Π αράγει κι αυτό μια κολλώδη μαύρη ουσία η οποία προσελκύει τις μύγες οι οποίες με τη σειρά τους εξαπλώνουν τους σπόρους του σε άλλα μέρη.  Έχει, μάλιστα, και την ανάλογη μυρωδ...

           Είναι η πιο απλή μορφή έλκηθρου (ουσιαστικά, πρόκειται για ένα μεγάλο πλαστικό πιάτο, με δύο ανοίγματα για τα χέρια), αλλά πιστεύω ότι αποτελεί έναν από τους πιο διασκεδαστικούς τρόπους για να απολαύσει κανείς το χιόνι . Το βίντεο που σας παραθέτω είναι αφιερωμένο δικαιωματικά στη φιλική οικογένεια που μας γνώρισε αυτό τον τρόπο διασκέδασης στα χιόνια, κάνοντάς μας ν’ αναφωνούμε: Καλέ μου άνθρωπε, ξέρεις από …πιάτο!!!

          Τα τελευταία χρόνια, μη υπάρχοντος άλλου , εκτελώ και χρέη ψάλτη στην ενορία μου, παρ’ όλο που είμαι απλά αναγνώστης. Επομένως, δεν είμαι ψάλτης αλλά κάνω τον ψάλτη . Έστω κι έτσι, έχω κάποιες θέσεις όσον αφορά το πώς θα πρέπει κάποιος να ψέλνει. Η κεντρική ιδέα αυτών των θέσεων είναι ότι, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, όταν ψέλνω θα πρέπει να νοιώθω αυτά που ψέλνω και μόνο έτσι θα βοηθήσω και τους υπόλοιπους συμπροσευχόμενούς μου (τους οποίους άλλωστε εκπροσωπώ) να νοιώσουν κι αυτοί τα ψαλλόμενα. Γι αυτό και, όταν κάποιοι ψάλτες (κανονικοί αυτοί) σχολίασαν το γεγονός ότι κάποια κείμενα τα έψελνα από στήθους, τους απάντησα: " Το να τα λέω απ’ έξω δεν είναι δύσκολο. Προσευχηθείτε να μπορέσω κάποτε να τα λέω από μέσα (δείχνοντας το μέρος της καρδιάς). Αυτό είναι το πιο δύσκολο και απέχω πολύ από το να το καταφέρω." (χαρακτηριστικό πάνω σ' αυτό είναι το  Β΄ απόστιχο των αίνων  του Γ΄ ήχου του όρθρου της Δευτέρας από την Παρακλητική: ...

Σας παραθέτω ένα μήνυμα που μου στάλθηκε … " Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν ήταν μόνο ο ευαίσθητος, μαγικός, νοσταλγικός μουσικοσυνθέτης. Είχε και άποψη και δεν δίσταζε να την εκφράσει. Πολλά χρόνια πριν, «τόλμησε» από ραδιοφώνου να σχολιάσει την 28η Οκτωβρίου με τον δικό του αιρετικό τρόπο. Είχε προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις, όπως ήταν αναμενόμενο. Τι έλεγε τότε ο Μάνος Χατζιδάκις; «Επειδή είμαστε, η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που δεν γιορτάζει την απελευθέρωση αλλά την έναρξη του πολέμου, τιμώντας ουσιαστικά έναν φασίστα δικτάτορα, ο οποίος υπό διαφορετικές συνθήκες θα έφτιαχνε μια Ελλάδα κατ' εικόνα και ομοίωση της ναζιστικής Γερμανίας. Γιατί είπε το ΟΧΙ ο Μεταξάς, αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά... Oι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κ.τλ. Μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί και αν λέγαμε ΝΑΙ; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα-δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία –μήπως δεν είμαστε πέντε και δέκ...

Αν ήταν παραβολή, θα ήταν αυτή του άφρονος πλουσίου. Είναι, όμως, παραδοσιακό Θρακιώτικο τραγούδι , με λίγους αλλά σοφούς στίχους:  Mε γέλασαν, με γέλασαν(ε) τα πουλιά με γέλασαν(ε) τα πουλιά, της άνοιξης τ' αηδόνια. Με γέλασαν και μου είπανε πουτές δε θα πιθάνω . Kι έχτισα το σπιτάκι μου ψηλότερο 'που τ' άλλα μ' εφτά οχτώ πατώματα κι εξήντα παραθύρια. Στο παραθύρι κάθουμι, τους κάμπους αγναντεύω, βλέπω τους κάμπους πράσινους και τα βουνά γαλάζια, βλέπω το Xάρο να 'ρχεται καβάλα στ' άλογό του.

    Όλοι έχουμε δει ουράνιο τόξο και αρκετοί από εμάς γνωρίζουμε και το μηχανισμό που το δημιουργεί: το φως του ήλιου πέφτει πάνω σε σταγόνες , που λειτουργούν σαν πρίσμα , και αναλύεται στα χρώματα του φάσματός του .  Απαραίτητη μια κάπως σκούρα επιφάνεια, πίσω από τις σταγόνες -συνήθως η “μαυρίλα” από την μπόρα που μόλις απομακρύνθηκε με κατεύθυνση αντίθετη από τον ήλιο ή απλά κάποια σύννεφα πίσω από τις σταγόνες.  Μάλιστα, επειδή ένα μέρος του φωτός δεν αναλύεται αλλά διαθλάται (αλλάζει κατεύθυνση) μέσα στη σταγόνα με αποτέλεσμα να βγαίνει από τη σταγόνα λίγο πιο πέρα από το πρώτο σημείο πρόσκρουσης, αναλύεται εκ νέου, δημιουργώντας και δεύτερο ή και τρίτο ουράνιο τόξο , με όλο και μειούμενη φωτεινότητα (προσωπικά, μέχρι τρία έχω δει). Σας παραθέτω σχετική φωτογραφία που τράβηξα τον Μάρτη του 2014, από την παραλιακή οδό του Ξυλοκάστρου, όπου διακρίνεται σαφώς, πάνω από το πρώτο ουράνιο τόξο, το δεύτερο πιο αχνό ουράνιο τόξο: Το ίδιο και στη φωτ...

Ψάχνοντας, κάποια στιγμή, για κάτι άλλο, έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο των εκδόσεων «Ακρίτας» με θέμα τα Χριστούγεννα, που μου είχαν κάνει δώρο στη γιορτή μου δυο πολύ καλοί μου φίλοι πριν από πολλά χρόνια. Μέσα στα κείμενα που περιείχε ξεχώρισα ένα που και τότε μου είχε κάνει πολύ καλή εντύπωση, γιατί έδινε με έναν πολύ ευρηματικό τρόπο το νόημα των Χριστουγέννων, έτσι που να μπορεί να το συλλάβει και ο πιο απλός νους -παιδικός και μη. Πρόκειται για το «Χριστουγεννιάτικο αντιπαραμύθι σε τρεις παραλλαγές» ή «Η αξιοπρέπεια του ανθρώπου και η αναξιοπρέπεια του Θεού» του Ηλία Βουλγαράκη , το οποίο είχε κυκλοφορήσει και σαν ξεχωριστό βιβλίο. Είναι ένα είδος σύγχρονης παραβολής θα έλεγα, που, μέσα από τρεις απλές ιστορίες, προσπαθεί -και πιστεύω ότι τα καταφέρνει αρκετά καλά- να αποδώσει τις βαθύτατες θεολογικές αλήθειες της γιορτής των Χριστουγέννων . Για τους συναδέλφους μου εκπαιδευτικούς, νομίζω ότι θα μπορούσε να αποτελέσει και αντικείμενο συζήτησης στην τάξη -αφού αναγ...

    Επειδή την αγάπη , που ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτησή μου (βλ. εδώ ), την ερμηνεύει κανείς όπως θέλει , σας παραθέτω ένα κείμενο, το οποίο δείχνει  πού μπορεί να φτάσει κανείς όταν παρερμηνεύσει την αλήθεια και το οποίο σας συνιστώ να διαβάσετε προσεκτικά : "Ο κόσμος με ρωτάει αν υπάρχει ο κίνδυνος της υπερβολικής αγάπης του εαυτού μας. Πού είναι η διαχωριστική γραμμή, ρωτάνε, από ποιο σημείο αρχίζουμε να γινόμαστε εγωιστές ή εγωκεντρικοί; Κατά την γνώμη μου δεν υφίσταται τέτοια πιθανότητα. Δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή. Ο εγωισμός ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΡΟΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ. Ο πλανήτης πάσχει από αυτή την έλλειψη, όπως κι εμείς οι άνθρωποι, καθώς και από μεγάλη ανασφάλεια, επικριτική στάση και χειραγώγηση. Για να ΑΓΑΠΩ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ. Δεν μπορώ να χαρίσω κάτι που δεν έχω. Το να ισχυριστώ ότι θεωρώ κάποιον πάνω από τον εαυτό μου, δεν αληθεύει και σημαίνει μόνο ότι υποκρίνομαι. Όταν ΕΙΜΑΙ ΑΓΑΠΗ...

    Στις μέρες μας, που ένα σωρό ιδεολογίες, πίστεις και τεχνικές υπόσχονται ότι θα μας οδηγήσουν στην ευτυχία, θα μου επιτρέψετε ν’ απλώσω κι εγώ την “πραμάτεια” μου και να προτείνω το δικό μου(;) δρόμο για να είναι κανείς ευτυχισμένος. Ας αρχίσουμε, όμως, από το τι είναι ευτυχία. “ Ευτυχία είναι να ζει κανείς τη φύση του ”, έγραφε μια διαφημιστική αφίσα κάποτε, προξενώντας μου έκπληξη, μιας και, πριν από λίγο καιρό, το ίδιο είχα διαβάσει αναλυτικότερα σε ένα βιβλίο θεολογικού περιεχομένου! Θα το εξηγήσω πιο απλά , έτσι όπως το εξηγώ ακόμα και στα παιδάκια της πρώτης δημοτικού και το καταλαβαίνουν. Ας πάρουμε μια ...κατσαρόλα! Αν την προσωποποιήσουμε (για τα παιδιά είναι πανεύκολο αυτό), μπορούμε να πούμε ότι, αν και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν κράνος, δεν θα είναι καθόλου "ευτυχισμένη" μ’ αυτή τη χρήση. "Ευτυχισμένη" θα είναι όταν μέσα της μαγειρεύεται φαγητό για να τρώνε και να ζουν οι άνθρωποι. Στην πρώτη περίπτωση θα βοηθά στην επιβίωση , αλλά στη δεύ...

    Η ανάρτησή μου αυτή απευθύνεται σε όλες τις ομάδες ανθρώπων, από συνειδητούς χριστιανούς μέχρι συνειδητά ...άθεους! Στους πρώτους, για να θυμίσει κάποιες στοιχειώδεις αλήθειες για το πως βιώνονται τα Χριστούγεννα στην Ορθόδοξη Παράδοση και στους δεύτερους για να διαχωρίσει αυτή την παράδοση από όλα αυτά τα ξένα προς αυτήν στοιχεία που, όλο και περισσότερο, εισβάλλουν στον εορτασμό αυτών των ημερών και μας κάνουν να χάνουμε την πολυτιμότατη ουσία τους. Σίγουρα υπάρχουν αναρίθμητες άλλες αναφορές για το παραπάνω θέμα, αλλά εγώ διάλεξα αυτή τη συγκεκριμένη γιατί πιστεύω ότι καταφέρνει να αποδώσει βαθύτατα θεολογικά μεγέθη με πολύ απλό και κατανοητό τρόπο και χωρίς να προδίδει το ουσιαστικό τους νόημα:

Πρώτο παράδειγμα Η φωτογραφία είναι από το μικρό άλσος που βρίσκεται στο αρχαίο λιμάνι του Λεχαίου Κορινθίας, δίπλα απ' τα ερείπια της παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Το άλσος αυτό είναι εκτεθειμένο στους -ενίοτε ισχυρούς- θαλάσσιους βοριάδες (η θάλασσα βρίσκεται στα δεξιά της φωτογραφίας). Το αποτέλεσμα είναι τα πεύκα που βρίσκονται στην "πρώτη γραμμή" να έχουν το μέγεθος θυμαριού (φυσικά “μπονσάι" θα τα χαρακτήριζα), αυτά που ακολουθούν από πίσω τους μέγεθος θάμνου (αφού τα προηγούμενα δρουν σαν ανεμοθραύστης γι αυτά) και, τελικά, τα τελευταία έχουν κάποιο "αξιοπρεπές" -για πεύκα- μέγεθος. Ωραία, θα μου πείτε. Αυτό συμβαίνει σ' ένα σωρό άκρες δασών, ιδίως παραθαλάσσιων.      Μήπως , όμως, αυτό το φυσικό φαινόμενο μας διδάσκει κάτι; Ζούμε σε μια εποχή που πολλοί "βοριάδες" φυσούν, προσπαθώντας να ξεριζώσουν αξίες, πρότυπα, κατακτήσεις αιώνων (σε όλους τους τομείς). Και είναι τόσο ισχυροί κάποιες φορές αυτοί οι "βοριάδες...

Κι αν η ζωή το τσάκισε κι αν έγειρε στο χώμα, είναι πλασμένο για ψηλά, τον ουρανό κοιτάει ακόμα!     Όχι, καλοί μου φίλοι, δεν είμαι ποιητής, ούτε και πιστεύω ότι έχω τέτοιο χάρισμα, απλά οι στίχοι αυτοί γεννήθηκαν μέσα μου όταν, σε έναν περίπατό μου στο δάσος Μουγκοστού, στην ορεινή Κορινθία, αντίκρισα το θέαμα αυτού του πεύκου που φαίνεται στην ακόλουθη φωτογραφία. Στο πεύκο αυτό, κάποια χρόνια πριν, σε κάποια πιο "τρυφερή" ηλικία, κάποια φυσική ή και ανθρώπινη αιτία (μιας και βρίσκεται δίπλα στο δασικό δρόμο) τσάκισε τον κορμό του και μάλιστα τόσο, ώστε η κορυφή του να "βλέπει" το χώμα. Όμως αυτό, φτιαγμένο από τη φύση του να αναζητά το απαραίτητο για την επιβίωσή του φως (φωτοτροπισμός), "μάζεψε τα κουράγια του" και ξαναστράφηκε προς τον ουρανό. Μήπως κι εμείς δεν είμαστε πλασμένοι για το ίδιο; Κι εμείς, αν κι έχουμε τις "ρίζες" μας στο χώμα, η ψυχή μας δεν είναι φτιαγμένη για τον ουρανό ; Όσα σκοτάδια άγνοιας και π...

     Ο αδελφός μου Αντώνης  εκοιμήθη τα μεσάνυχτα, ξημερώνοντας του Αγ. Νικολάου, στις 6 Δεκεμβρίου 2012 ,  μετά από ένα χρόνο πάλης με τον καρκίνο που είχε στα σπλάχνα. Από τότε και κάθε χρόνο τέτοιον καιρό, ο   Ναυτικός Όμιλος Λάρισας  καθιέρωσε κολυμβητικούς αγώνες για  τα μικρά “δελφινάκια” των προαγωνιστικών κατηγοριών   στη μνήμη του μέλους του διοικητικού του συμβουλίου και αδελφού μου . Ο λόγος είναι ότι και στο χώρο του ομίλου, όπως και σε κάθε άλλο χώρο που βρισκόταν, ο Αντώνης ήταν άνθρωπος προσφοράς . Ακόμα και στο ΙΚΑ όπου δούλευε σαν νοσηλευτής ίσχυε αυτό, σε σημείο μάλιστα που ο διοικητής του ΙΚΑ Λάρισας, συλλυπούμενός με στην κηδεία του, μου είπε: “Δεν μπορείς να καταλάβεις τι απώλεια ήταν αυτή για μας. Ο Αντώνης ήταν η “ψυχή” του ΙΚΑ Λάρισας!”. Δοξάζω και ευχαριστώ το Θεό για τους εξής λόγους:       1ον γιατί μου χάρισε έναν τέτοιον αδελφό που, παρά τις εξωτερικές διαφορές στο χαρακτήρα μας (εγώ ήμο...